|
Ολο και πιο συχνά στα εισερχόμενά μου βρίσκω με χαρά προσκλήσεις για εκδηλώσεις και επιστολές παρέμβασης προς υπογραφή που επιθυμούν μια «άλλη» Θεσσαλονίκη. Μερικοί από τους πιο αξιόλογους συμπολίτες μου αναζητούν με αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση έναν άλλο τρόπο για να υπάρξει αυτή η πόλη. Σε αυτό το πλαίσιο κινούνται πολλά από τα κείμενα του Βαρδάρη, στα 18 χρόνια που απλώνεται στις σελίδες της εφημερίδας αυτής. Τα τελευταία δύο χρόνια τα κείμενα για τον καθορισμό της ταυτότητας της πόλης και των κατοίκων της και η αναζήτηση ενός διαφορετικού τρόπου για να υπάρξουμε έχουν πυκνώσει. Διαβάζοντας όμως τα κείμενα κινητοποίησης και παρέμβασης ή συμμετέχοντας σε διαδικασίες όπως αυτές που προσπαθούν να εφαρμόσουν το μοντέλο της Πράσινης Ανάπτυξης στη Θεσσαλονίκη, νιώθω πως πρέπει να ορίσουμε ποια είναι η Θεσσαλονίκη που θέλουμε να αντικαταστήσουμε με μια «άλλη» ή, για να το πώ διαφορετικά, δεν νομίζω πως το μοναδικό πρόβλημα της πόλης είναι η πολιτική κηδεμονία μιας ορισμένης κουλτούρας που φλερτάρει με τη συντήρηση. Το πρόβλημα δεν είναι ούτε τα πρόσωπα που αντιπροσωπεύουν αυτή την κουλτούρα, τα περισσότερα από τα οποία είναι εκλεγμένα μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες που δεν αμφισβητούνται. Επίσης είναι βέβαιο πως το «πρόβλημα» της πόλης, όπως συνηθίζουμε να το λέμε στα πηγαδάκια, δεν θα αλλάξει αν αλλάξουν μόνο τα πρόσωπα που το στοιχειοθετούν και το τρέφουν. |
|
Διαβάστε περισσότερα...
|
|
|
Εχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που έγινα εκλεκτικός στις ταινίες αμερικανικής παραγωγής (ακόμη και ανεξάρτητης) που παρακολουθώ στα πολυσινεμά. Οχι μόνο γιατί στις μεμονωμένες αίθουσες, με τα άβολα καθίσματα και το διάλειμμα στο μέσο της ταινίας, βρίσκω την ανάμνηση μια εποχής όπου το σινεμά ήταν το επίκεντο και όχι η αφορμή. Ούτε γιατί στις αλυσίδες αυτών των κινηματογράφων υπάρχουν άνθρωποι που πάνε περισσότερο για το ευωδιαστό και υπερβολικά αλατισμένο ποπ κορν που επιζητεί την τεράστια ποσότητα αναψυκτικού για να σβήσει τη δίψα που προκαλεί. Αυτό που με κρατά μακριά είναι οι ταινίες που μοιάζουν τόσο ίδιες σεναριακά, αισθητικά και κινηματογραφικά που δεν μπορείς να τις ξεχωρίσεις πια ούτε από τις αφίσες τους αφού και αυτές κοινά μοτίβα ακολουθούν. |
|
Διαβάστε περισσότερα...
|
|
|
Δεν έχουν περάσει πολλές μέρες από τότε που έγραφα για τις «δύο τηλεοπτικές Ελλάδες»: «Η Ελλάδα του φόβου και η Ελλάδα της ανούσιας ανεμελιάς, δύο κόσμοι, δύο αλήθειες, δύο πραγματικότητες που μαρτυρούν με τον διαυγέστερο τρόπο την προβληματική σχέση που έχουμε ως κοινωνία με την πραγματικότητα». Η τηλεοπτική πραγματικότητα αυτές τις μέρες μού δίνει καθημερινά αφορμές για να επιβεβαιώσω αυτή την παρατήρησή μου. Τη στιγμή που η συνωμοσιολογική Ελλάδα του φόβου στρέφει το βλέμμα της στο Νταβός όπου κρίνεται η τύχη της χώρας μας, και προετοιμάζεται για την αντιμετώπιση των ανίερων επιθέσεων που δέχεται η οικονομία μας από κερδοσκοπικά κέντρα του εξωτερικού τα οποία υπονοούνται ικανοποιητικά, η «Ελλάδα της αβάσταχτης ανεμελιάς» ανησυχεί για την έκβαση του «εθνικού μας διαζυγίου», έκτακτες εκδόσεις σκανδαλοθηρικών εντύπων, αναλύσεις και άπειρος τηλεοπτικός χρόνος αφιερώνονται χωρίς καμία φειδώ σε ένα συνηθισμένο γεγονός, που θα μπορούσε να αφορά μόνο τις τηλεοπτικές και κουτσομπολίστικες στήλες των lifestyle περιοδικών. |
|
Διαβάστε περισσότερα...
|
|
Αφορμή για τις παρακάτω σκέψεις αποτελούν οι οδυνηρές εικόνες των εγκλωβισμένων σωμάτων στα ερείπια της πρωτεύουσας της Αϊτής, που ενώ παρουσιάζουν τους 1-2-3 που επέζησαν σφηνωμένοι στο μπετόν, υπονοούν συνεχώς τους εκατοντάδες χιλιάδες που δεν τα κατάφεραν και παρέμειναν για πάντα σφηνωμένα σώματα ανάμεσα σε υλικά οικοδομών.
Και αναρωτιέμαι, αν το σώμα συνθλίβεται όταν ο σεισμός το αποφασίσει από αυτά τα υλικά, τι μας βεβαιώνει πως τα ίδια υλικά που ορίζουν τους χώρους που κοιμόμαστε, διασκεδάζουμε, δημιουργούμε ή βιώνουμε τις χαρές, τους έρωτες και τις απογοητεύσεις μας, δεν συνθλίβουν με ένα διαφορετικό τρόπο, σε μια άλλη κλίμακα τα σώματά μας και καθημερινά.
|
|
Διαβάστε περισσότερα...
|
|
|
Σε μια συζήτηση στην οποία συμμετείχα πρόσφατα σχετικά με τη συνθηματολογία των κομμάτων σε κάποιες προδικτατορικές εκλογές ακούσαμε, ανάμεσα στις άλλες διεκδικήσεις, και αναφορές που έθεταν ως στόχο την ευτυχία και τη χαρά. Μου έκανε εντύπωση πως μερικοί από τους νεαρότερους συνομιλητές ξαφνιάστηκαν από την πολιτική φρασεολογία που διεκδικούσε χαρά, και ειρωνικά την απέρριψαν ως ελαφριά (light) και αφελή. Αυτή η στάση με οδήγησε σε μια σειρά από συνειρμούς σχετικά με τον πολιτικό και κοινωνικό ανταγωνισμό και τη συναισθηματική ασφυξία των ημερών που ζούμε. |
|
Διαβάστε περισσότερα...
|
|
|
|
