Αυτές τις μέρες με απασχολεί η έννοια των ορίων, των συνόρων, των νοητών γραμμών που φιλοδοξούν να ορίσουν κόσμους.
Χώρες, ζωτικούς χώρους, κόκκινες, πράσινες γραμμές και νεκρές ζώνες. Για να είμαι ειλικρινής, τόσο η γεωπολιτική όσο και η ψυχογραφική σημασία των ορίων μπλέκονται στο μικρό μου κεφάλι· το μόνο που είναι σαφές είναι η γοητεία που ασκούν πάνω μου. Η έννοια των ορίων υπήρξε (και παραμένει) γοητευτική και ώς ένα βαθμό συμβολίζει μια παράδοση που κρατά από τα παιδικά μου χρόνια. Τότε που ξυπνούσα σε ένα χωριό της ελληνογιουγκοσλαβικής μεθορίου και αντίκριζα τις χιονισμένες βουνοκορφές της χώρας που κάποτε τη λέγαμε Γιουγκοσλαβία. Ακόμη και σήμερα υπάρχουν στην εθνική οδό Θεσσαλονίκης-Ευζώνων κάποιες πολυκαιρισμένες οδικές πινακίδες που θυμούνται τη χώρα αυτή. Από τότε στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου η έννοια των συνόρων ήταν παρούσα για να μου δώσει κίνητρα να ταξιδέψω, να διαβάσω, να καταλάβω και να αποδεχτώ αυτή την κοινή σύμβαση σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Κατάλαβα πως κάθε φορά που περνάς τα όρια μεταβαίνεις σε έναν άλλο κόσμο και ακόμη και αν επιστρέψεις στην αφετηρία σου, δεν είσαι ο ίδιος. Είναι μια από εκείνες τις εμπειρίες που εκτιμώ ιδιαίτερα γιατί αλλάζουν τη ζωή των ανθρώπων. Οπως σε κάθε τέτοια εμπειρία, έτσι και στο διάλογο με τα σύνορα τίποτε δεν είναι εύκολο, αυτονόητο ή δοσμένο. Σε αυτόν το διάλογο οφείλεις να ορίσεις τις έννοιες που περιγράφουν, τους κόσμους που τα σύνορα χωρίζουν, οφείλεις να γνωρίζεις......